Recensie – Verenigde Spelers geven ‘whodunnit’ een modern jasje

Wie kent ze niet, de verhalen van Agatha Christie? Onder raadselachtige omstandigheden wordt iemand vermoord, er zijn meerdere mogelijke daders en door heel goed op details te letten weet een slimme speurneus de schurk te ontmaskeren. Op het eerste gezicht zou je zo ook tegen Sterfgenaam aan kunnen kijken. Toch heeft dit stuk dat de Verenigde Spelers vanavond in première brachten een heel moderne switch: het is interactief.

Door Manjo van Boxtel

Multimiljonair George Zinnicq Bergman heeft zijn familie bij elkaar laten roepen. Hij voelt dat zijn einde nadert en wil zijn testament bekend maken. In het oude testament kan iedereen zich wel vinden: zowel familie als personeel krijgt een behoorlijk fortuin. Maar megalomane George wil niet wijken, hij heeft besloten om zichzelf te laten klonen en het fortuin aan zijn nazaat -en daarmee aan zichzelf- te schenken. De volgende ochtend zal George het nieuwe testament tekenen. Iedereen is in rep en roer en alle aanwezigen hebben zowel de gelegenheid als het motief om te zorgen dat George die handtekening niet meer kan zetten. In de pauze tussen de twee bedrijven kan het publiek zijn stem uitbrengen: wie is de meest overtuigende moordenaar?
Het verhaal ontwikkelt zich volgens het Agatha Christie-concept. Alle verdachten worden verhoord, er komen allerlei details naar voren die misschien wel en misschien niet van belang zijn en ten slotte wordt de dader ontmaskerd. Dat is het personage dat een ter plaatse aangewezen ‘notaris’ uit de stembusuitslag haalt.
Regisseur Sjef Smid heeft terecht het oorspronkelijke stuk van de Amerikaan Billy St. John behoorlijk aangepast. Er zijn scènes en personages geschrapt, het taalgebruik is een stuk soepeler geworden en Smid heeft een geweldig Vlaams nichtje geïntroduceerd: Germaine Versmisse. Maria van Erp geeft deze verongelijkte zuiderbuur een heerlijk Vlaams accent dat ze heel consequent handhaaft. Ze geeft op deze manier meteen veel meer schwung aan deze rol. Andere opvallende rollen zijn onder meer van Dory Gielis en Matthijs Verhoeven, die als het andere nichtje en haar zoon op alle mogelijke manieren lucht geven aan hun verontwaardiging. Moeder en zoon zijn twee opportunisten die hun medespelers overtuigend weten te manipuleren,
Ook Jacqueline Kruining komt goed over als het bedeesde, goedgelovige dienstmeisje Jannie, net als Bram van de Ven, de klusjesman die deze keer door het publiek als dader is aangewezen.
Een eenvoudig maar doeltreffend decor, goede belichting en toepasselijke muziek maken het af.
Is er dan helemaal geen kritiek? Ja natuurlijk wel, maar die is marginaal. Sommige spelers zijn af en toe zó enthousiast, dat ze te snel gaan praten en daardoor minder goed verstaanbaar zijn. Anderen hebben een enkele keer weer wat meer moeite met interactie, of met het luid genoeg spreken. Maar dat neemt niet weg dat het totaal van de voorstelling zeker de moeite waard is.

Gezien: Sterfgenaam van de Verenigde Spelers
Regie: Sjef Smid
Op 7 oktober 2015 in de Groene Engel in Oss.

Reacties